andmenning.com

Ég skellti mér á afar áhugaverðan og hreinlega skemmtilegan viðburð hjá SÁÁ í kvöld. Þar voru þeir Pétur Tyrfingsson sálfræðingur, Steindór J. Erlingsson vísindasagnfræðingur og Þórarinn Tyrfingsson yfirlæknir samankomnir til að ræða um alkólhólisma og lyflausar meðferðir við ýmsum félagslegum/andlegum kvillum. Karlarnir voru hver öðrum betri, töluðu á mannamáli og deildu reynslusögum sínum og heimspekilegri sýn á læknisfræðina í bland við fræðilega umfjöllun.

Steindór J. Erlingsson flutti mjög einlægt erindi um baráttu sína við þunglyndi og geðhvörf. Mér sýndist hann ítrekað verða hálf klökkur í frásögninni og það varð ég a.m.k. sjálfur þegar hann þakkaði konu sinni fyrir að þrauka með sér og þegar hann talaði um andstæðurnar í sjálfum sér; sjálfsvirðingarsnauðan sjúklinginn og borubrattann fræðimanninn. Ég hafði aldrei hitt Steindór, en kannast við hann í bloggheimum um skeið, svo það var dálítið gaman að sjá hann í eigin persónu og taka í spaðann á honum eftir umræðuna.

Ég fann sterkt fyrir því hvað það hafði mikil áhrif á vilja minn til að trúa þeim Pétri og Þórarni sem starfandi fræðimönnum, að heyra þá tala af dálítið persónulegri einlægni um hlutina og heyra þá gagnrýna margt í eigin stéttum. Svona getur maður sveiflast til í afstöðu til hlutanna eftir fremur tilfinningalegu mati á trúverðugleika manna. Ekki mjög heimspekileg hegðun það.

Ég hef lengi verið fullur efasemda um gildi geðlyfja, og reyndar mikillar lyfjanotkunar almennt. Sú afstaða kemur að hluta til af fordómum og að hluta af heilbrigðri skynsemi, vil ég meina. Þremenningar sannfærðu mig í kvöld um að fordómar mínir hafi verið réttmætir** og skynsemin ekki svo ónýt heldur.

Geðlyf kenna fólki ekki að fara að stunda heilbrigt líferni, setja sér markmið og koma sér upp gefandi samskiptum við annað fólk. Þau geta þó í einhverjum tilfellum hjálpað fólki að hafa kjarkinn til að breyta lífi sínu, en mér fannst Pétur Tryfingsson segja að það sé spurning um rétt tímasett inngrip og að helst eigi ekki að leysa vandamálin með lyfjum*, heldur með HAM (hugrænni atferlismeðferð), sem sé stórkostlega vanmetið verkfæri. Peningarnir sem fara í að lyfjaausturinn mættu að stórum hluta fara í að gera HAM aðgengilega sem flestu fólki. Það yrði mikil framför.

Mér þótti skemmilegt hvað orðið mindfullness kom oft við sögu um kvöldið. Sýnir kannski hvað það er mikil viska fólgin í búddismanum.

-

* Líklega myndi Pétur segja að hann hafi átt við að hlutfall HAM-meðferða mætti aukast mikið, en ekki endilega að “helst” eigi ekki að nota lyf.

** Fordómar mínir voru ekki á þá leið að geðlyf séu aldrei réttlætanleg, heldur aðeins að notkun þeirra sé allt of tilraunakennd og mikil og að ekki sé lögð nægileg áhersla á aðrar leiðir.

Ég var að spjalla við frauku mína í morgun, hana Pálínu, um frábæra fyrirlestraröð um vísindi og trú á The Science Network sem heitir Beyond Belief: Science, Reason, Religion & Survival. Hneggjandi af kæti yfir ósigri hins ósanna sagði ég henni frá því hvernig svæfingarlæknirinn Stuart Hameroff hefði nánast verið búaður niður fyrir ófaglega nálgun sína við að troða hugmyndinni um platónska hugsun inn í grunneðli heimsins með skammtafræðilegum töfrabrögðum og hæpnum túlkunum á mælingum á virkni ákveðinna heilastöðva, sjá hér.

Brást þá Pálína við með því að spyrja hvort það væri ekki bara dónaskapur að búa greyið niður. Varð ég þá að hætta að hneggja og reigja mig til að velta þeirri spurningu fyrir mér. Auðvitað var það rétt hjá henni, að hefðu menn beinlínis búað á karlfauskinn hefði það verið dónaskapur, en ég var að ýkja og búið átti sér ekki beinlínis stað, heldur sagði eðlisfræðingur nokkur hr. Hammerhoff með mjög ákveðnu orðalagi að hann hefði afskaplega rangt fyrir sér á mjög svo margan hátt, notaði reyndar orðið nonsense.

Varð mér þá hugsað til orða PZ Myers um sömu ráðstefnu sem voru þessi – feitletrun mín:

Then at the end he made his arguments for the scientific evaluation of religion, and I loved it, but not because I agreed with him — but because he was so vigorously confrontational, strongly chewing out both Dennett and Harris (who were right there in the audience), and taking a few swings at Dawkins (who is not here, so Wilson abstained from going on at length). That’s what I like to see at these meetings, an unapologetic airing of grievances that will prompt uncompromising responses. Fabulous! It was like getting a ringside seat at a prize fight!

Hér er verið að viðra þá hugmynd að menn megi bara alveg vera ósammála og láta hvern annan heyra það; að það megi kalla skoðanir og hugmyndir rangar, afstöðu ranga og stefnu skakka; að silkihanskameðferðin sé ekki sérlega spennandi eða eins líkleg til að skapa skarpa og skapandi umræðu.

Mér virðist það vera afskaplega algengt að fólk telji það að gagnrýna annað fólk ekki, vera dæmi um góðmennsku og þroska. Þess vegna þurfi að kenna fólki að sitja á sér og þegja þunnu hljóði þegar aðrir eru að miðla af visku sinni, hversu misvitur sem sú viska kann að vera. Sérstaklega þykir vitaskuld ósmekklegt að láta einhvern finna fyrir því að grunnvefur heimsmyndar hans kunni að vera dálítið undarlega hugsaður, þá á ég vitaskuld við trúarbrögð og jafnvel kukl af ýmsu tagi. Þannig er það skoðun margra að kenna beri fólki að vera dipló og gagnrýna ekki hlutina, heldur viðra aðeins eigin skoðanir á sem notalegastan hátt og vona skoðanaskiptin beri góðan ávöxt.

Mér verður þá hugsað að þó það sé margt til í þessum hugmyndum, þá mætti e.t.v. taka hina hliðina á málinu til skoðunar líka, nefnilega þá, að kenna fólki að þola gagnrýni. Hugsanlega myndi það gera mun meira fyrir samfélagið en að kenna fólki að neita sér um að gagnrýna aðra, eða gera það að öðrum kosti með svo máttlausum hætti að ekki bærist hár á höfði viðmælandans.

Ég hef til dæmis orðið var við það að fólk þorir oft ekki að gagnrýna efnistök, stafsetningu eða málfar á þessu bloggi mínu. Menn eru svo hræddir um að ég bregðist ókvæða við (eða fari að vola), að þeir láta það frekar vera en að benda mér með vinsamlegum eða fjandsamlegum hætti á að ég eigi nú að geta gert betur en þetta, fíflið sem ég er. Það má reyndar líka alveg til sanns vegar færa að ég á það til að bregðast við eins og bjáni, ýmist með reiði eða sárindum, enda er einmitt ekki búið að kenna mér sómasamlega að þola gagnrýni, sem mér þó þætti alveg fyrirtak að hafa lært.

Ímyndum okkur að gagnrýni væri kennd sem fag frá fyrsta bekk í grunnskóla. Fyrst á einhverju einföldu og saklausu stigi og svo koll af kolli þangað til menn standa í menntó eða háskóla og mælast varla með púls yfir því að heill bekkur sé að rakka niður verkefni þeirra af einhverju tagi. Þá væri reyndar líka búið að kenna liðinu að gagnrýna málefnalega og ekki af heift, en einmitt að sama skapi búið að kenna því að þola gagnrýni og kippa sér ekki upp við einstaka blótsyrði í orðaflauminum.

Hvort væri slíkur hópur nemenda betur til þess fallinn að eiga við heiminn og koma sér upp heilsteyptum skoðunum, eða annar hópur nemenda sem hefur fengið þau skilaboð frá fæðingu að það sé ljótt að gagnrýna aðra?

Auðvitað er þetta útópía og margt við þessar hugmyndir flókið og erfitt að útfæra. En sú afstaða að gagnrýni eigi alltaf að vera hlýr sunnanandvari eða sé að öðrum kosti dónaskapur, hlýtur að þarfnast skoðunar við. Það má allavega gagnrýna þá afstöðu hressilega.

Öskudagur er ágætt menningarflipp. Börnin tapa sér í nammibetli og sum þeirra hafa fyrir þvi að semja eða finna sæmilega skemmtilegar vísur til að flytja fyrir verslunarfólk í Reykjavík. Sykuráfall einu sinni á ári er ekkert verra en saltkjötsofát einu sinni á ári og búningarnir og sönglið er hin besta sérlunda til að viðhalda og hafa gaman af.

En, eitt amar þó að þessu ágæta sið og það er stjórnleysið.

Í stað þess að börnum sé uppálagt að halda að heiman í búningum upp úr hádegi, eða t.d. eftir skóla, um fjögur leytið eða svo, þá eru þau keyrð af foreldrum sínum klukkan 8 um morguninn að betla við dyr Vífilfells og hinna ýmsu sælgætisframleiðenda á því svæði.

Í Kringlunni er þessu þannig háttað að á slaginu 10, þegar verslanir opna, streyma börnin inn og allt sælgæti er uppurið klukkan 10:45. Eftir það væflast börnin um í Kringlunni eins og illa gerðir hlutir í undarlega klæðnaðinum sínum með gerfiblóð í munnvikum og maula nammið sitt. Kringlan er að öðru leyti nánast tóm á þessum tíma og betlið verður fremur vélrænt þegar engir eru áhorfendurnir, aðrir en hinir grímuklæddi krakkarnir í röðinni að namminu.

Mér skilst reyndar að í Árbæ sé verið að breyta þessu í síðdegis-hverfissið að bandarískri fyrirmynd, sem er skemmtilegt. En það mætti reyna að færa formið frá þessum morgunæsingi í verslunum líka, þó það henti reyndar verslunum ágætlega að þetta sé bara yfirstaðið klukkutíma eftir opnun.

En krakkaröð út að götuhorni frá dyrum sælgætisframleiðenda klukkan 8 að morgni, þar sem foreldrarnir bíða í heitum jepplingunum sínum á bílastæðinu og vegna þrengsla uppi á köntum og gangstéttum, er ferlega innantóm útfærsla af Halloween.

Það fer voðalega í taugarnar á föður mínum þegar talað er um að mannkynið sé að þroskast, eða að það sé eitt af markmiðum okkar sem einstaklinga að þroskast. Hann bendir þá á að við séum bara þessi sömu kvikindi og við vorum fyrir 50 árum og þó töluvert lengra væri farið.

En þetta er nú ekki alveg rétt hjá karlinum. Þroska má skilgreina á ýmsa vegu og þroski er á margan hátt tengdur hugmyndinni um þekkingu. Þekking mannkynsins er alltaf að aukast, bæði á tækni, umheiminum og á eigin sögu. Í því samhengi er möguleikinn á þroska a.m.k. stórlega aukinn – þar sem þroski er lauslega skilgreindur m.a. sem afleiðing þekkingar.

Tökum dæmi af MBL: Keith Kimmel (28): Bannað að vera með númeraplötuna “Ég er hommi”

Hugmyndin um mannréttindi er gríðarlega útbreidd. Í dag eru hommar að berjast fyrir því að vera meðteknir í nafni mannréttinda. Það er mikið til að takast hjá þeim í hinum vestræna heimi. Samkynhneigð hefur þó áður í sögu mannkyns víða verið talin í góðu lagi. Og því mætti segja að þetta sé bara enn einn hringurinn í þeim efnum og ekkert merkilegt við þetta. En það hefur hinsvegar ekki svo ég viti áður verið barist fyrir réttinum til að vera samkynhneigður á grundvelli jafnréttis við annað fólk.

Ef við gefum okkur að hugmyndin um mannréttindi sé í ætt við hugmyndina um að kenna börnum að umbera hvort annað, live and let live, þá má komast að þeirri niðurstöðu að um þroska sé að ræða. Blanda af þekkingu og virðingu fyrir ákveðnum gildum sem eru réttlátari gagnvart fjöldanum en andstæð gildi.

Við menn erum ekkert að verða nýtt dýr sem er laust við þarfir, frekju og eiginhagsmunasemi. En sem heild erum við hugsanlega að verða meðvitaðri en áður um sameiginlega félagslega, vísindalega og sagnfræðilega þekkingu. Og þrátt fyrir að hver höndin sé upp á móti annarri við að verja sín sjónarmið og sína hagsmuni, þá er alþjóðavæðingin, internetið, lýðræðið og fleira í þeim dúr að gera ákvarðanatöku flóknari og fjölþættari með hverjum deginum.

Auðvitað getur allt netið hrunið og mannkyninu verið kastað inn í steinöld, bæði hvað tæknina og samskipti einstaklinga og þjóðfélaga snertir. En í því tilfelli má líka segja að forsendu þroskans, upplýsingunni, hafi verið kippt undan okkur. Því eitt sinn var allt sem fólk þurfti að vita og fólk almennt vissi að finna í höfðum fólksins í kringum það, en í dag er sú þekking orðin að óstjórnlegum stafrænum hafsjó sem við töppum af eftir getu og vilja, skvettu og skvettu.

Þannig er þekkingin ein forsenda þroskans, hvort sem hana er að finna í munnmælasögum eða á internetinu. Það er því ekki rétt að segja að ekki hafi verið um þroska að ræða, þótt hægt sé að ímynda sér að spilaborgin hrynji. Ekki frekar en maður sem er mjög þroskaður og góður einstaklingur hættir að hafa verið þroskaður við það að verða fyrir heilaskemmd.

Þroski er eins og áður segir jafnan skilgreindur sem einhverskonar aukin geta til þolinmæði, skilnings og jafnvel samúðar. Ef mannkynið sem heild í gegnum flókin hagsmunatengsl, alþjóðavæðingu, aukna þekkingu, ofsalega þekkingarmiðlun, með tilkomu gjöreyðingarvopna, og fleira í þeim dúr verður minna og minna líklegt til að demba sér í heimsstyrjaldir og meira og meira líklegt til að mjaka sem flestum hægt og rólega í átt að sömu lífsgæðum má hugsanlega vel kalla það þroska á heimsvísu.

Það er líka talað um þroska í ýmsu samhengi, t.d. þegar 3. heims ríki eru að koma sér upp iðnaði og sæmilega stöðugri stjórnsýslu og fleira í þeim dúr. Hagsmunadrifin hegðun stórveldanna og hvers lands fyrir sig kann því með tímanum að verða betur og betur úthugsuð, minna líkleg til að valda stórstyrjöldum og hræringar heildarinnar meira og meira seigfljótandi vegna þess hve netið er flókið. Verði það ástand til þess að styrjöldum fækki og meiri jöfnuður myndast – sem má segja að sé að gerast t.d. í Indlandi og Kína gagnvart gömlu heimsveldunum – þá munu sagnfræðingar framtíðarinnar eflaust eiga eftir að kalla þá þróun hluta af þroskaferli mannkyns og hafa töluvert til síns máls.

Er þá einhver ástæða til að ergja sig á því að menn notið orðið þroska um mannkynið sem heild eða nefni það sem möguleika að t.d. þroski í formi sagnfræðiþekkingar muni etv. eiga þátt í að koma í veg fyrir aðra heimsstyrjöld?

Ekki svo mjög.

Ég hef gert uppgötvun. Konur ganga í háum hælum af ýmsum ástæðum. Ein þeirra er ómeðvituð að mínu mati, hún gengur út á að gera göngulagið svo hryssingslegt að í hverju skrefi skoppa rasskinnar og brjóst meira en ef gengið er í lágum skóm. Þetta vekur eðlilega athygli hjá karlkyninu á þessum líkamspörtum og þá er hinum eðlislæga tilgangi náð. Og þið hélduð að þetta væru bara eitthvað lengja-lappirnar-dæmi.

Af öðrum kyntengdum málum er það að frétta að í sjósundinu þessa dagana á ég við það vandamál að stríða að typpið á mér ætlar að detta af í kuldanum. Við Lalli erum að synda í 6-7 gráðu heitum sjó í svona 10 mínútur í senn og eftir það vill gemlingurinn bara ekki kannast við tilveruna lengur.

Ég syndi í stuttbuxum. Nú er ég að spá í að fara að vera í þröngri skýlu innanundir til að sjá hvort það að vera með draslið klínt við líkamann og örlítið einangrað frá hafstraumunum haldi lengur lífi í því. Krossleggið fingur

Pálína ætlar að skottast í bústað með stelpustóði um helgina. Ég verð sem sagt skilinn eftir í kotinu með börnin okkar 10 – eða hvað þau eru mörg.

Ég sem ætlaði á fyrirlestur um guðlaust upphaf lífs, auk þess sem ég hefði þurft að komast á kuklhátíðina að taka saman lista yfir óviðeigandi notkun vísindahugtaka til að kæra til Neytendastofu og Mælingastofu. Vonandi finn ég eitthvað út úr því.

-

Neil Gaiman rithöfundur bendir á bloggi sínu á bréf bókasafnsvarðar til íhaldssams foreldris sem óskaði eftir því að barnabók, sem fjallar um giftingu tveggja karlmanna, yrði fjarlægð úr safninu. Foreldrið hefði nefnilega ekki áhuga á að þurfa að eiga það samtal við börnin sín. Bókin heitir Uncle Bobby’s Wedding.

Bókasafnsvörðurinn bendir í svari sínu á að barnabækur fjalla sumar um dauðann, morð, ofbeldi og fleira og nefnir t.d. til sögunnar undirliggjandi ógn og ofbeldi í Rauðhettu og úlfinum og Hans og Grétu – en þau var jú verið er að bera út vegna örbirgðar foreldranna - sem er dálítið viðeigandi umfjöllunarefni í kreppunni. Samkynhneigðin  segir vörðurinn að sé bara enn ein hlið lífsins sem ekkert þýði að fela fyrir börnum.

Það þykir mér ágætt hjá honum. Hvort er nú meira ógnvekjandi fyrir börnum, að foreldri skilji börnin sín eftir í skóginum til að deyja, eða að þau geti átt frænda sem er gay?

Svarið er langt og gott, sjá hér: Uncle Bobby’s Wedding

-

Christianity is plummeting in America, while the number of non-believers is skyrocketing. #

Heimur batnandi fer!

-

Ég heyrði skemmtilega jákvæða gagnrýni á nýjustu mynd Michael Moore á BBC áðan. Þarna var rætt um Moore og hans aðferðir án þess að falla í þá merkilegu gryfju að afskrifa allt sem hann segir af því að hann er ekki PC jakkafataklæddur pólitíkus og á það til að dramatísera hlutina.

Nú þegar hagkerfið er farið til andskotans er fólk kannski tilbúið að hlusta á mann segja að það sé eitthvað að í hugarfari Bandaríkjamanna og vitaskuld hins vestræna heims; heimi græðgidrifinnar hagkerfisgeðveilu.

Stundum fæ ég allavega óbragð í munninn þegra menn setja nefið upp í loftið og tala um Moore sem vonda karlinn. Já, við skulum hatast út í menn sem benda á graftarkýlið og segja að það megi gera betur.

Stundum er þetta spurning um að hafa einhver gildi, burt séð frá því hvort maður sé brjálæðislega meðvitaður um hvernig klækjavefurinn virkar.

Mér verður mikið hugsað til orðsins íhaldssemi þessa dagana. Sumum finnst íhaldssemi í sjálfu sér góð, jafnvel dálítið dyggð fólgin í henni. Öðrum þykir hún vera afturhaldsafl og merki um lokaða eða skermaða hugsun.

Fólk hefur tilhneigingu til að forðast breytingar. Það vill helst ekki að neitt í umhverfi þess breytist, nema það sé á viðbúinn og þægilegan hátt. Breytingar eru þó einmitt það afl sem helst knýr okkur til endurskoðunar á gildum okkar og leysir hugsunina úr föstum farvegi daglegs lífs.

Öfgakennt dæmi gæti verið föðurlandsást/þjóðernishyggja. En slíkt mætti skilgreina sem ást á óbreyttu ástandi innan landamæra. Verði sameining við annað ríki, eða annað ríki hernemur landið sem maður býr í, eru það breytingar sem koma illa við íhaldssemina sem föðurlandsástin er fólgin í. Þess vegna eiga þjóðir í hergagnakapphlaupi við hverja aðra, þær vilja að það sé dýrkeypt ákvörðun að hernema land þeirra og þjóð; breyta lífsstíl þeirra og framtíð.

Væri hinsvegar ekki um neinn her að ræða og enga íhaldssemi, gæti það að vera hernuminn hugsanlega verið fremur sársaukalaus aðgerð. Nýtt fólk myndi ráða ríkjum, tungumál myndu kannski riðlast eitthvað en allt kerfið jafna sig nokkurn veginn á einn kynslóð, í stað þess að landið eigi í stríði árum saman og bróðurpartur karlpeningsins láti lífið.

það er líka ákveðin íhaldssemi að þykja eigin gildi mjög sjálfsögð og eðlileg. Eitt sinn þótti það mjög eðlilegt að vera haldinn hómóphóbíu. Í dag þykir slíkt mesta þröngsýni og rökleysa, enda ógnar tilvist samkynhneigðra ekki nokkrum hlut. Margir eiga þó í mestu erfiðleikum með að sætta sig við þessa þjóðfélagsbreytingu og þykir jafnvel dálítið vænt um minninguna um þá tíma sem það var í lagi að vera opinn með hommahatur sitt og andstyggð á slíkri hegðun.

Sumir hafa þann hæfileika að sjá umhverfi sitt og samtíma ekki þessum sjálfgefnu augum, heldur geta virt lífið fyrir sér nánast tíma og menningarlaust. Þetta á oft við um listafólk – set hérna mynd því til stuðnings:

Íhaldssemi held ég að sé ekki góð í sjálfu sér, nema e.t.v. að því marki sem hún hægir á framrás breytinganna svo seigfljótandi þjóðfélagið fái ráðið við þær. En gildi foreldranna og afa og ömmu og svo framvegis áttu við um þeirra tíma. Einungis fá gildi eru tímalaus og nýir tímar kalla á ný gildi.

GSM, Blogg, Facebook, Tweeter Twitter, SMS og fleira eru góð dæmi um algjöra hugarfarsbreytingu og kollvörpun á félagslegu samskiptaneti fólks. Núorðið heldur maður daglega utan um lausleg samskipti við 2-3 hundruð manns á netinu, en ræktar eftir sem áður samskipti við örfáar fjölskyldur og vini, til að umgangast í eigin persónu. Er þetta jákvæð breyting frá því sem var? Er til eitthvað sem heitir jákvæð breyting? Eru breytingar ekki bara breytingar, og það hvort þær séu jákvæðar eða neikvæðar huglægt mat, sem oft hvílir á styrkum stoðum íhaldsseminnar?

Já, nú væri gott að vera bíllaus og nota strætó meira, þá hefði maður tíma til að velta þessum málum almennilega fyrir sér.

Það er dálítið magnað að fylgjast með því hvað fólk sem maður þekkir er að gera á Snjáldru. Margt af þessu fólki tengist mér í gegnum vinnustaði þar sem gilt hafa ýmsar óskrifaðar reglur um goggunarröð, virðingu og fleira í þeim dúr. Þegar við unnum saman voru samskiptin jafnvel fremur þurr, en þó nægilega vingjarnleg til að þróast út í kynni á Snjáldru – það þarf reyndar ekki mikið til.

Fólk sem var fremur alvarlegt í vinnu og fálátt er jafnvel á útopnu á Snjáldru að kynna niðurstöður krossaprófa sem skera úr um kynhneigð þeirra, hvaða ávöxtur það er og hversu vel það þekkir hinar ýmsu 80′s kvikmyndir.

Einn fyrrverandi yfirmanna minna er á vinalista mínum á Snjáldru. Ég bar afskaplega takmarkaða virðingu fyrir honum sem yfirmanni þegar hann hafði því hlutverki að gegna gagnvart mér og vonandi bar hann takmarkaða virðingu fyrir mér á móti – oft átti ég ekki annað skilið. Þegar við unnum saman einkenndust samskipti okkar af varfærni og falskheitum, sem svo snerist upp í klunnaleg kuldalegheit og afskiptaleysi. Ég varð að lokum sannfærður um algert dugleysi kauða og sagði upp störfum.

Síðar koma svo Snjáldra til sögunnar og nú held ég að ég sjái þennan pilt fyrir það sem hann er. Þetta er stráklingur í hjarta sem segir af mikilli einlægni frá því hvað hann er að gera með börnunum sínum, hversu duglegur hann er að dytta að húsinu, ferðast, fylgjast með íþróttum, elda og svo framvegis. En það má auðvitað einmitt segja um mig að ég sé með afskaplega mikla tjáningarþörf á netinu og við því kannski ekki eins ólíkir og ég hélt.

Aðstæður voru þó þannig að líklega hefði ekkert magn þekkingar á persónuleika hins hjálpað okkur að vinna saman. Ég fann einfaldlega enga leiðtogaímynd í honum og hann hafði takmarkaðan áhuga á að ræða við mig, hugsanlega af því að vantraustið skein úr svipnum á mér.

En hvað sem því líður þykir mér dálítið skemmtilegt að vera minntur á hvað flestir eru í raun vinalegar og einlægar sálir þegar hulu félagslegra hlutverka er svipt af þeim.